آلرژی و تغذیه

ساعت ۷ صبح یک جمعه است و روز در پارک پراسپکت بروکلین از همین حالا پر جنب و جوش است. سگ‌های داشهوند، لابرادور و گلدن رتریور آزادانه می‌دوند، در حالی که انسان‌های خسته با شلوارهای کارگو و شورت‌های ورزشی به دنبالشان هستند. روی تکه‌ای چمن که به درخشش قاب‌های ترنس مالیک است، فضا دوستانه است و صاحبان سگ‌ها به یکدیگر سلام می‌کنند.

در میان آنها، مردی قدبلند با یک پیت‌بول میکس نجات‌یافته و یک فنجان قهوه به چشم می‌خورد. او یک تی‌شرت کهنه، یک کلاه خاکستری با جای دندان روی لبه‌اش، و شلوار کارگری REI که چند نخ با از هم پاشیدن کامل فاصله دارد، به تن دارد. جیب پشتی‌اش آنقدر پاره است که کیف پول کهنه‌اش در آستانه افتادن است. با زاویه‌های عجیب و ساختار استخوانی برجسته‌اش، کمی شبیه به یکی از پرتره‌های الیزابت پیتون به نظر می‌رسد، با لبخندی شیرین و دندان‌نما.

این شخص مایک فیست است، بازیگر ۳۴ ساله‌ای که در بازسازی «داستان وست ساید» استیون اسپیلبرگ در سال ۲۰۲۱ صحنه‌ها را از آن خود کرد و در فیلم «چلنجرز» لوکا گوادانینو در سال ۲۰۲۴ شور و هیجان آفرید. سپس او به نظر می‌رسید که ناپدید شده است، گویی در برنامه‌ای برای محافظت از شاهدان برای بازیگران با استعداد و خوش‌چهره هالیوود قرار گرفته است. هیچ پروژه بعدی، پیاده‌روی در انظار عمومی، یا کمپین مد. اگر می‌خواستید فیست را پیدا کنید، بهتر بود به جای صف اول هفته مد، در پارک‌های سگ شهر به دنبالش می‌گشتید. فقط یک نفر صبح امروز او را شناسایی می‌کند – یک زن مسن که او را از… همسایگی‌اش می‌شناسد.

«بیا»، فیست می‌گوید و یک خوراکی برای سگش، آستین، به من می‌دهد. «حالا او تا ابد تو را دوست خواهد داشت.»

دو تابستان پیش، فیست به سطحی از شهرت رسید که اکثر بازیگران جوان برای رسیدن به آن حاضر بودند هر کاری بکنند. او با بازی در نقش آرت دونالدسون، قهرمان تنیس ناامید در «چلنجرز»، آنقدر حرارت با زندایا و جاش اوکانر ایجاد کرد که بدترین پیش‌بینی‌ها در مورد «مرگ فیلم‌ها» را سوزاند. در دوران فیلم‌های حماسی پرده سبز و آثار تکراری، یک درام با درجه R درباره میل بزرگسالان و جاه‌طلبی بی‌رحمانه به یک پدیده واقعی تبدیل شد، نزدیک به ۱۰۰ میلیون دلار در گیشه جهانی فروش کرد و سکس سه‌نفره، شورت‌های چهارخانه و تی‌شرت «I Told Ya» جی‌اف‌کی جونیور را به مرکز بحث‌ها آورد. حتی توانست نوک یک چورو را به یک منطقه شهوانی تبدیل کند.

او می‌گوید: «این همان کاری را کرد که امیدوارید فیلم‌ها انجام دهند، یعنی وارد حوزه فرهنگی شوند. قطعاً فیلمی است که به یک نسل می‌پردازد – که دیوانه‌کننده است.»

«چلنجرز» این بازیگر را به یک نام قابل اعتماد و همچنین یک میم، یک شیء وسواس و یک تیپ تبدیل کرد. در اواسط آن تابستان، نیویورک تایمز مقاله‌ای درباره «ظهور مرد موش‌مانند» منتشر کرد، اصطلاحی برای سلبریتی‌های مردی مانند فیست، اوکانر و جرمی آلن وایت، «که کمی شبیه موش یا رات هستند» و به برخی از مطلوب‌ترین ستاره‌های این دوران تبدیل شده‌اند. او به من می‌گوید: «این موضوع زیاد مرا آزار نداد.» آیا او خود را یک مرد موش‌مانند می‌داند؟ «صد در صد!»

آنچه او را به فکر فرو برد، به گفته خودش، این حس بود که باید از آن لحظه بزرگ استفاده کند تا به سرعت پروژه بزرگ‌تر بعدی‌اش را تضمین کند.

فیست به من می‌گوید: «برای من خیلی واضح شد که لحظه‌ای برای بازتنظیم خودم نیاز دارم. در این صنعت و در دنیا سر و صدای زیادی وجود دارد…»

او ادامه می‌دهد: «فکر می‌کنم بسیاری از مردم یک کار را انجام می‌دهند و سپس روی آن تمرکز می‌کنند و به سراغ کار بعدی می‌روند. آنها این شتاب را می‌خواهند. من فکر نمی‌کنم که آن نوع استقامت را داشته باشم. من لزوماً یک دونده ماراتن نیستم.»

آیا این به دلیل سختی تبلیغ یک فیلم در سراسر جهان بود؟

او می‌گوید: «این نگاه عمومی است. اینگونه است: قبلاً می‌توانستید بیرون بروید، به قهوه‌فروشی محله‌تان بروید، با یک فرد عادی صحبت کنید و می‌توانستید هر کسی که می‌خواستید باشید. من واقعاً دوست داشتم با ناشناس بودن در دنیا فعالیت کنم و بتوانم با غریبه‌ها صحبت کنم بدون اینکه آس بلاگ آنها بدانند من کی هستم، زیرا به دلایلی این توانایی به من می‌داد که حتی با آنها صادق‌تر باشم.»

او با خنده می‌گوید: «و بعد از آن، انگار آنها اشاره می‌کنند و می‌گویند: ‘اوه، تو همان مردی.’ شما می‌گویید: ‘فکر کنم حالا باید کلاه بپوشم.’»

حالا نمی‌توانید در ملاء عام چورو بخورید.

او می‌گوید: «دقیقاً. اگرچه… احتمالاً می‌خوردم، اگر به اندازه کافی خوب بود و حالش را داشتم.»

در حالی که اکثر بازیگران اصلی «چلنجرز» از این شتاب استفاده کردند، فیست برای دو سال عمدتاً از کانون توجه ناپدید شد. شایعاتی وجود داشت که او ممکن است فیلم دی‌سی «گروهبان راک» را با گوادانینو و جاستین کورتزکس، فیلمنامه‌نویس «چلنجرز»، بسازد، اما در نهایت این پروژه به سرانجام نرسید. سال گذشته، اعلام شد که او در یک اجرای جدید از «آنا کریستی» با بازی میشل ویلیامز ظاهر خواهد شد، اما دو ماه بعد از این تولید کنار کشید. ناپدید شدن ناگهانی او به نظر انتخابی آگاهانه می‌رسید – کسی که ترمز شتاب فزاینده را می‌کشد و سعی می‌کند مسیر شغلی خود را تنظیم کند.

به نظر می‌رسد او تصمیماتی می‌گیرد، شاید به قیمت حرفه‌اش، تا به اعتقادات هنری خود پایبند بماند. تونی کوشنر، نمایشنامه‌نویس و فیلمنامه‌نویس برنده جایزه پولیتزر، که با فیست در «داستان وست ساید» کار کرده بود، این گزینش‌گری را از نزدیک دید. کوشنر می‌گوید: «دو یا سه نفر از دوستانم که پس از اکران «داستان وست ساید» فیلم می‌ساختند، تماس گرفتند و پرسیدند: ‘مایک فیست چگونه است؟ فکر می‌کنی این نقش یا آن نقش را بازی کند؟’ و فکر می‌کنم در هر دو مورد او آنها را رد کرد. و او بسیار مودب بود، اما چیزهایی که از او می‌خواستند فقط درست به نظر نمی‌رسید.»

آلن کامینگ، بازیگر، فیلمساز، مجری، فعال و نماد مد ۶۱ ساله، همچنان یک شخصیت مرموز باقی مانده است. او اخیراً در یک چرخش غیرمنتظره در اواخر دوران کاری خود، میزبانی برنامه رقابتی برنده جایزه امی، «خائن‌ها» (The Traitors) را بر عهده گرفته است. این برنامه که بر اساس داستان‌های معمایی قتل در مهمانی شام ساخته شده و در یک قلعه قرن نوزدهمی اسکاتلند فیلمبرداری می‌شود، کامینگ را در اوج سبک خاص و پر زرق و برقش به نمایش می‌گذارد. او با ابروهای همیشه بالا رفته و مجموعه‌ای از لباس‌های جسورانه شامل کلاه‌های بلند، چکمه‌های قرمز تا زانو و شنل‌های چهارخانه اسکاتلندی به تعداد کافی برای پوشاندن ارتش ویلیام والاس ظاهر می‌شود.

استایلیست سم اسپکتور در کنار کامینگ کار می‌کند تا ظاهر هر قسمت را طراحی کند که هر یک منعکس‌کننده وظایف شرکت‌کنندگان در آن قسمت است. (برای یک چالش معروف که شرکت‌کنندگان باید تابوت‌های شناور در یک دریاچه یخ‌زده را جستجو می‌کردند، کامینگ تابوتی مقوایی پوشید که با همان پارچه کت و شلوارش پوشانده شده بود؛ برای چالشی دیگر، او لباس مجسمه آزادی را پوشید.) اسپکتور درباره کامینگ می‌گوید: «او واقعاً برای هر چیزی آماده است.» برای «خائن‌ها: خون تازه» (The Traitors: New Blood) که در ۱۷ سپتامبر در NBC به نمایش درآمد، کامینگ و اسپکتور در حال افزایش هیجان هستند و رویکرد خود را برای منعکس کردن اولین بازیگران غیر مشهور برنامه تنظیم می‌کنند. کامینگ می‌گوید: «فکر می‌کنم [اسپکتور] آماده یک چالش بود و می‌خواست کاری واقعاً جدید و متفاوت انجام دهد، و واقعاً هم موفق شد.» ما با کامینگ صحبت کردیم تا درباره برنامه، رویکرد عملی او به لباس و اهمیت پوشیدن لباس زنانه در تلویزیون ملی صحبت کنیم.

آلن کامینگ: من بسیار هیجان‌زده هستم. این فصل را دوست دارم. حس بسیار متفاوتی دارد و آنچه از آن دیده‌ام، عالی به نظر می‌رسد. حس خوبی داشت. احساس می‌کردم پیچ و خم‌های زیادی دارد و اتفاقات شگفت‌انگیز بسیاری رخ می‌دهد – واقعاً بهتر از این نمی‌شد.

جالب است، وقتی برای فیلمبرداری به سر کار می‌روید، لباس‌هایتان را در می‌آورید، تمام روز لباس‌های دیگر می‌پوشید، بعد آنها را در می‌آورید و لباس‌های خودتان را می‌پوشید و به رختخواب می‌روید. ظاهر خودتان را از دست می‌دهید. بنابراین وقتی فیلمبرداری چیزی را تمام می‌کنید، دو اتفاق می‌افتد: یکی اینکه فکر می‌کنید، «چه بپوشم؟ چه کار کنم؟ ظاهر من چیست؟» و همچنین نمی‌توانید بفهمید چرا اینقدر بد به نظر می‌رسید، چون هیچ‌کس موهایتان را شانه نمی‌کند و آرایشتان نمی‌کند. اما فکر می‌کنم سلیقه‌های عجیب و غریبی دارم. دیشب با همسرم در هتلی بودم و او به من گفت: «هیچ‌کس شبیه ما نیست. می‌دانی؟» من گفتم: «چی؟» و او گفت: «هیچ‌کس.» و او کاملاً حق داشت. ما دیوانه به نظر می‌رسیدیم. من چکمه‌های کوچک و عینک‌های کوچکم را داشتم، بنابراین کمی شبیه «والی کجاست؟» به نظر می‌رسیدم.

کاملاً همینطور است. وقتی در برنامه «خائن‌ها» هستم، خودم نیستم – خودم هستم، اما نه. اینطور است که من نقش مجری یک برنامه تلویزیونی را بازی می‌کنم، و ما وانمود می‌کنیم که او ارباب قلعه است و از این قبیل چیزها. بنابراین احساس بسیار متفاوتی دارم. اما سال‌هاست که همیشه گفته‌ام وقتی به یک برنامه گفتگوی تلویزیونی یا یک مراسم افتتاحیه می‌روید، موهایتان را درست کرده‌اید، آرایش کرده‌اید، و استایلیست لباس‌هایی برایتان می‌آورد، شما در حال بازی کردن یک نسخه اغراق‌آمیز هالیوودی از خودتان هستید. همیشه تعجب می‌کنم که آیا مردم وقتی شما را در یک فرش قرمز یا چیزی شبیه به آن، اینقدر آراسته می‌بینند، فکر می‌کنند که شما اینطور به سوپرمارکت می‌روید، یا سگتان را اینطور به پیاده‌روی می‌برید.

کار با سم بسیار عالی بوده است. قبل از این با او کار نکرده بودم، اما مدیر برنامه‌هایم گفت: «آنها می‌خواهند استایلیست شما این کار را انجام دهد.» برای من، استایلیست همیشه به معنای کسی بود که فقط کت و شلوارهای خوب برای برنامه‌های گفتگوی تلویزیونی برایتان تهیه می‌کند – و سم واقعاً همین کار را می‌کند – اما برای «خائن‌ها»، واضح است که موضوع بسیار بزرگتری است. فکر می‌کنم او آماده یک چالش بود، و می‌خواست کاری واقعاً جدید و متفاوت انجام دهد، و واقعاً هم موفق شد. به ندرت پیش می‌آید که او چیزی را به من نشان دهد که دوست نداشته باشم.

من رنگ زرد را دوست دارم. زرد رنگ مورد علاقه من است. اگر دست خودم بود، تمام خانه‌ام را زرد رنگ می‌کردم، اما به عنوان یک لباس، روی من خوب به نظر نمی‌رسد. رنگ خوبی برای من نیست، بنابراین چیزهای زرد را دوست ندارم.

فکر می‌کنم آنچه برای من آشکار شده این است که تمام قوانین درباره اینکه چه کاری باید و نباید انجام دهید، واقعاً برای افراد ترسو است. فکر می‌کنم این قوانین همه برای این است که شما را در یک چارچوب نگه دارند و شما را غیر اصیل و غیر منحصر به فرد نگه دارند. من از قوانین مربوط به بیان متنفرم، زیرا یکی از چیزهایی که واقعاً در زمانی که در «همسر خوب» (The Good Wife) بودم، مرا عصبانی می‌کرد، این بود که یک کت و شلوار می‌پوشیدم، مثلاً یک کت و شلوار Vivienne Westwood یا چیزی شبیه به آن، و مردم به خاطر آن به من سخت می‌گرفتند. و من فکر می‌کردم: «من اینجا در جشن خلاقیت هستم، و چون شبیه بقیه نیستم، به من سخت می‌گیرید.» بنابراین همیشه علیه آن اعتراض کرده‌ام. و حالا، البته، با افرادی ملاقات می‌کنم و آنها می‌گویند: «من کمی ناراحتم چون لباس‌های شما آنقدر که فکر می‌کردم دیوانه کننده نیستند.» حالا اگر شنل نداشته باشم، دائماً مردم را ناامید می‌کنم.

فکر می‌کنم نسل جوان کمتر به نقش‌های جنسیتی خاص مقید هستند، و برای من واقعاً هیجان‌انگیز است که می‌بینم جوانان به نظر نمی‌رسد مشکلی ایرونی سنتر با زنانه بودن یا برعکس داشته باشند – همه اینها اکنون بسیار سیال‌تر است. اما همچنین، من فقط فکر می‌کنم اگر به اندازه کافی زندگی کنید، تمام افراد قدیمی و خشک‌مغز از بین می‌روند، و دیگر نیستند که به شما سخت بگیرند. اگر من برنامه‌ای مانند این را انجام می‌دهم، و تمام کشور به خاطر آنچه می‌پوشم دیوانه شده‌اند، آنها به خاطر آمدن من به یک مراسم اهدای جوایز با کمی خط چشم، به من سخت نخواهند گرفت.

وقتی به مدرسه تئاتر رفتم، زمان رمانتیک‌های جدید

صحنه تابستانی پارک ریچموند لندن، منظره‌ای روستایی و سینمایی داشت. در میان مایل‌ها دشت وسیع، گوزن‌های قرمز بر علف‌های باقی‌مانده پس از موج گرما چرا می‌کردند. طوطی‌های سبز – که بومی منطقه نیستند اما از نوادگان فراری‌های باغ‌وحش لندن محسوب می‌شوند – ناگهان در آسمان، رنگ سبز گاتورید را به نمایش می‌گذاشتند. در طلوع آفتاب این روز خاص جولای، پیش از آنکه دوندگان و سگ‌گردان‌ها از دروازه‌ها عبور کنند، زمانی که هنوز سکوت محض حکمفرما بود، حیوانی تنها به آنها پیوست: بازیگر جورج مک‌کی، که با دوچرخه از خانه‌اش در نزدیکی آنجا آمده بود تا دیالوگ‌هایش را با صدای بلند و بدون ترس از نگاه‌های کنجکاو تمرین کند.

مک‌کی با افتخار می‌گوید: «هیچ‌کس اینجا نبود.» این را در حالی می‌گوید که چند ساعت بعد در همان نقطه قدم می‌زنیم. او به فاصله چند فوتی بین ما اشاره می‌کند و می‌گوید: «چهار دارکوب را از این فاصله نزدیک دیدم.»

کت و سنجاق از سیمون روچا.

با معیارهای معمول مک‌کی، این نوع آمادگی‌ها ساده به نظر می‌رسد. او بازیگری دقیق و غرق در نقش است و دوست دارد در مراحل پیش‌تولید به عمق شخصیت فرو برود. چند سال پیش، در حین آماده‌سازی برای فیلم مستقل «گرگ»، که در آن نقش مردی را بازی می‌کرد که خود را گرگ می‌پنداشت، ساعت ۵:۳۰ صبح به همپستد هیث می‌رفت و تا زمانی که می‌توانست، چهار دست و پا روی زمین می‌خزید. برای فیلم «تاریخ واقعی گروه کلی» در سال ۲۰۲۰، مدتی را در بوته‌زارهای تاسمانی زندگی کرد، هیزم می‌شکست و اسب‌سواری می‌کرد تا غرور کوچ‌نشینی ند کلی، قانون‌شکن واقعی استرالیایی را تجسم بخشد. اما پس از یک دوره طولانی از نقش‌های مستقل و غیرمعمول از زمان موفقیت اصلی‌اش در درام جنگ جهانی اول سم مندس، «۱۹۱۷»، این بازیگر ۳۴ ساله وارد دوره سنتی‌تری از حرفه خود شده است.

مک‌کی (که اگر کنجکاو هستید، «مکای» تلفظ می‌شود) و من اینجا ملاقات می‌کنیم، زیرا به نظر می‌رسد این مکان مناسبی برای صحبت درباره اقتباس زمینی و آینده «عقل و احساس» جین آستن است که او در آن نقش اصلی عاشقانه را بازی می‌کند. اما ظاهر امروز او – موهای بلند بلوند با ریشه‌های قهوه‌ای پررنگ – نشان‌دهنده نقش دیگری است: «فریاد بهشت»، سومین فیلم مورد انتظار از هنرمند چندوجهی تام فورد، که اوایل سال جاری فیلمبرداری شد. (مک‌کی می‌گوید: «فقط بین کارها موهایم را کوتاه نمی‌کنم.») و دیالوگ‌هایی که او در بهترین دکتر سپیده‌دم تمرین می‌کرد؟ آنها برای پیش‌درآمد خوش‌صدای «یازده یار اوشن» بودند که قرار است با بردلی کوپر و مارگو رابی در مورد مسابقات جایزه بزرگ موناکو در سال ۱۹۶۲ فیلمبرداری کند.

پیراهن، شلوار و شال از سن لوران اثر آنتونی واکارلو.

مک‌کی آماده آمده است. او یک پیراهن سرمه‌ای روان و یک عینک آفتابی سلین به تن دارد. پس از اینکه چندین بار از من برای سفر نسبتاً کوتاه از شرق به غرب لندن تشکر می‌کند، یک بطری ضدآفتاب بیرون می‌آورد و آن را تعارف می‌کند، سپس مقداری از آن را به صورتش می‌مالد. سپس برنامه صبحگاهی‌مان را توضیح می‌دهد: یک پیاده‌روی ۴۵ دقیقه‌ای تا وسط پارک که می‌توانیم قهوه‌ای بنوشیم که «خیلی خوشمزه خواهد بود»، و سپس یک سفر بازگشت ۴۵ دقیقه‌ای. او یک تایمر روی تلفنش تنظیم می‌کند تا مطمئن شود که طبق برنامه پیش می‌رویم. او این مکان را خوب می‌شناسد، زیرا در نزدیکی آن بزرگ شده است.

درست پس از حرکت ما، انگار که طبق برنامه باشد، یک کالسکه اسبی از جلو عبور می‌کند و گذار مرتب‌تری به «عقل و احساس» را فراهم می‌کند که من هرگز نمی‌توانستم. در این فیلم، مک‌کی وارد چکمه‌های سوارکاری قدرتمند ادوارد فرارس می‌شود، نقشی که هیو گرانت در نسخه ۱۹۹۵ انگ لی آن را نمادین کرد. این یک طرح کلاسیک آستن است: فرارس یک جنتلمن موفرفری، محتاط اما با اخلاق است که عاشق الینور دشوود، که در اینجا توسط دیزی ادگار-جونز بازی می‌شود، می‌شود. تا اینجا همه چیز ساده است، تا زمانی که البته، عوارض مختلفی پیش می‌آید. در طول فیلم، مک‌کی و ادگار-جونز باید با دیالوگ‌های کم، کارهای زیادی انجام دهند، زیرا ادوارد و الینور در اطراف یکدیگر سرگردان هستند و احساساتشان درست زیر سطح آنچه که مایل به بیان آن هستند، می‌جوشد. حتی در برابر انتظارات بالایی که هیو گرانت و اما تامپسون حدود ۳۰ سال پیش ایجاد کردند، مک‌کی و ادگار-جونز واقعاً آن را به خوبی انجام می‌دهند و فیلم تنها با قدرت تنش عاشقانه آنها موفق می‌شود.

مک‌کی می‌گوید: «یک نوع عشق اقیانوسی آرام بین آنها وجود دارد، زیرا عمیق و سنگین است. این عشق قدرت آتش‌بازی را دارد، اما دیدنی بودن آتش‌بازی را ندارد.»

کار غرق در نقش مک‌کی در این فیلم شامل ارسال نامه‌های متقابل با ادگار-جونز در قالب شخصیت‌ها بود و او عمداً نسخه ۱۹۹۵ را تماشا نکرد. او می‌گوید: «من آن را تماشا نکرده بودم و نمی‌خواستم. زیرا یا می‌خواهید بهترین قسمت‌ها را انتخاب کنید چون آنها بسیار درخشان بودند، یا فعالانه با آنها مخالفت کنید (حتی اگر) این بهترین انتخاب باشد.»

او از پذیرش این نقش خاص نگران بود، شاید تا حدی به این دلیل که ایفای نقش مردی که مخاطب باید عاشقش شود، واقعاً چیزی نیست که بتوان برای آن آموزش دید. مک‌کی در حالی که از روی توده‌ای از فضولات گوزن رد می‌شود، می‌گوید: «این احتمالاً عاشقانه‌ترین نقشی است که (من انجام داده‌ام). اگر واقعاً صادق باشم، البته یک سوال کمی خودآگاهانه وجود دارد: آیا من از پس آن برمی‌آیم؟ و شما نمی‌خواهید این را با صدای بلند بگویید زیرا این ذاتاً شبیه مردانی نیست که نقش‌های اصلی عاشقانه را بازی می‌کنند، پر از اعتماد به نفس و جسارت.»

ژاکت و پیراهن از دانهیل. شلوار از هانتسمن. کفش از استفان کوک. جوراب از لندن ساک کو. انگشتر، متعلق به خودش.

ادگار-جونز اما معتقد است که او بهترین مرد برای ایفای نقش ادوارد بود. او می‌گوید: «او ادوارد را با چنین عمق احساسی و احساسات مهار شده‌ای آغشته کرد و هر روز تمام شدت را به داستان عاشقانه آنها روی صفحه نمایش آورد.»

من پیشنهاد می‌کنم که ادوارد نمادی از نوعی مردانگی است که در دوران مدرن نادر است، هرچند منقرض نشده، جایی که احترام و شرافت بالاتر از خودنمایی ارزش دارد. و به نظر می‌رسد دقیقاً همین چیزی است که این شخصیت را برای مک‌کی

هاروئومی هوسونو، در ۷۹ سالگی، یکی از برجسته‌ترین و تاثیرگذارترین موسیقی‌دانان جهان به شمار می‌رود. او به ویژه به خاطر فعالیت‌هایش با گروه پیشگام الکتروپاپ دهه ۱۹۷۰، ارکستر جادویی زرد (Yellow Magic Orchestra)، شهرت دارد.

با این حال، این اسطوره ژاپنی همچنان پرکار است. هفته گذشته، او بیست و سومین آلبوم انفرادی خود با عنوان «Yours Sincerely» را منتشر کرد که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. او این رویداد مهم را با دو کنسرت نادر در آمریکا به همراه «Toro y Moi» جشن گرفت: یکی در رادیو سیتی موزیک هال نیویورک و دیگری در تئاتر یونانی لس‌آنجلس.

چند روز پیش از کنسرتش در رادیو سیتی، با هوسونو به گفتگو نشستم تا درباره الهام‌بخش غیرمنتظره مدل موی «تکنو کات» ارکستر جادویی زرد، تفاوت بین سبک آمریکایی و ژاپنی، و آنچه او را به ادامه خلق آثار جدید در پنج دهه فعالیتش ترغیب می‌کند، صحبت کنیم.

تمام لباس‌ها و لوازم جانبی متعلق به خود اوست. کلاه از CA4LA. عینک آفتابی وینتیج. پلیور و شلوار از Uniqlo. پیراهن پولو از Comme des Garçons. کفش کتانی از Nike x Kith Tokyo.

هاروئومی هوسونو: یوکیهیرو نقطه آغاز بود. من در دبیرستان با یوکیهیرو آشنا شدم. هر دو در گروه‌های آماتور بودیم و در یک مهمانی همدیگر را دیدیم. گروه یوکیهیرو شبیه «Sly and the Family Stone» بود که به نظرم رویکرد بسیار جالبی داشت. از همان مهمانی به بعد با هم صمیمی شدیم.

ریوئیچی ساکاموتو به یوکیهیرو نزدیک بود. وقتی برای اولین بار او را دیدم، چندان مطمئن نبودم. در ابتدا، ریوئیچی علاقه‌ای به عضویت در ارکستر جادویی زرد نداشت. اما مدیر من و مدیر ریوئیچی با هم آشنا بودند، بنابراین از طریق این ارتباط او را متقاعد کردیم که به ما بپیوندد.

تا همین اواخر، من به موسیقی قدیمی آمریکایی دهه‌های ۳۰ و ۴۰، از جمله سبک‌هایی مانند بوگی-ووگی، کانتری، جاز و پاپ علاقه داشتم. الهام همیشه از یک جایگاه خالص به عنوان یک عاشق موسیقی می‌آمد.

در سال ۲۰۱۹، من چند اجرا در نیویورک داشتم. در آن زمان، به بسیاری از سبک‌های موسیقی آمریکایی علاقه زیادی داشتم. تجربه شنیدن از نسل جوان در آمریکا که هرگز موسیقی قدیمی آمریکایی را که من روی صحنه اجرا می‌کردم، نشنیده بودند، برایم دلپذیر بود.

پس از آن، همه‌گیری شروع شد. کارهای خلاقانه متوقف شد. اما در همان زمان، الهام برای این آلبوم به سراغم آمد. جهان در آن زمان به مکانی ناپایدار تبدیل شده بود. من در آن زمان به «اوموئیاری» (omoiyari) نیز فکر می‌کردم که اغلب در انگلیسی به «شفقت» ترجمه می‌شود. احساس کردم که یک عبارت پایانی که در نامه‌ها استفاده می‌کنیم، بهترین توصیف برای آن است، و به همین دلیل نام آلبوم «Yours Sincerely» است.

من عاشق فیلم و موسیقی متن فیلم هستم. آهنگسازان بزرگ زیادی وجود دارند. با آهنگسازان فیلم اخیر زیاد در ارتباط نیستم، اما همیشه خانواده نیومن را دوست داشته‌ام. برای ارتباط دادن فیلم و آخرین دانلود رایگان آهنگ آلبومم، این زاویه را داشتم که روی آن شبیه کار روی یک موسیقی متن، با رویکردی بسیار آزادانه کار کنم – بسیاری از قطعات بی‌کلام، اما همچنین آهنگ‌هایی با صدای خودم و خوانندگان دیگر.

من لزوماً فردی اهل مد نیستم، اما اگر بخواهم لحظه‌ای را برجسته کنم، احتمالاً در طول جنبش هیپی‌ها خواهد بود. شلوارهای پیش‌بندی در حال تبدیل شدن به یک مد بودند. من خودم را یکی از اولین ژاپنی‌هایی می‌دانستم که در آن زمان شلوارهای پیش‌بندی را از آمریکا خرید و در ژاپن پوشید. من عاشق پوشیدن Uniqlo و Muji هستم.

عینک آفتابی از Celine. دستمال گردن وینتیج. کت از Prada. شلوار از Uniqlo. پیراهن پولو از Comme des Garçons. کفش کتانی از Nike x Kith Tokyo.

من هرگز این داستان را قبلاً نگفته‌ام. وقتی ما ارکستر جادویی زرد را تشکیل دادیم، همه ما در حال تماشای یک برنامه تلویزیونی بودیم. یک آهنگساز به نام سیجی اوزاوا در آن برنامه حضور داشت که سمفونی را با فیلارمونیک موسیقی پکن اجرا می‌کرد. از آنجا که چین یک کشور کمونیستی بود، از انجام موسیقی غربی منع شده بودند. در آن زمان، آنها تا حدی اجازه یافتند که موسیقی غربی را شروع کنند. آنها آهنگ‌هایی از واگنر، کلاسیک‌های غربی را اجرا می‌کردند. همه نوازندگان چینی در برنامه تلویزیونی آن آهنگ‌ها را با خوشحالی زیادی اجرا می‌کردند و این تاثیر قوی بر من گذاشت، همانطور که مدل موهایشان نیز چنین بود. بنابراین، به دوست آرایشگرم گفتم که می‌خواهم مدل موی آنها را داشته باشم. [یوکیهیرو و ریوئیچی] هم همان مدل مو را زدند و این در ژاپن به یک پدیده تبدیل شد. زنان نیز همان مدل مو را زدند، بنابراین این یک نقطه عطف در سبک بود که من از جای دیگری الهام گرفته بودم.

اخیراً، اغلب به Dover Street Market می‌روم. به غیر از آن، زیاد لباس‌های مد روز نمی‌پوشم.

اخیراً، در ژاپن، به ویژه در توکیو، تعداد زیادی گردشگر چینی وجود داشته است، و تعداد بیشتری از مردم از غرب می‌آیند. ما به ویژه تعداد زیادی گردشگر آمریکایی را می‌بینیم که به توکیو می‌آیند. و گاهی اوقات، من افرادی را از آمریکا می‌بینم که سبک واقعاً خوب، سلیقه خوب و قد بلندی دارند. این به من یادآوری می‌کند که مردم ژاپن، در یک مقطع، به طور متوسط قد بلندتری داشتند، اما سپس در نقطه‌ای کوچک شدیم. از نظر سلیقه، مردم ژاپن از دیدگاه من کمتر مدگرا می‌شوند.

من نسبت به اقتصاد بی‌تفاوت هستم. دوست ندارم زیاد در مسائل پیچیده به طور کلی درگیر شوم. من از آنچه در جهان می‌گذرد آگاه هستم، اما سعی می‌کنم در آن موضوعات دخالت نکنم. ترجیح می‌دهم روی موسیقی تمرکز کنم.

در مورد استرس، اخیراً عمل جراحی قلب داشتم. استرسی که از وضعیت جسمانی می‌آید ممکن است چیزی باشد که هنوز احساس می‌کنم، به خصوص با افزایش سن.

به‌عنوان یک پزشک متخصص بیماری‌های عفونی، تابستان شلوغی را پشت سر گذاشته‌ام و به نگرانی‌های دوستان و خانواده‌ام که در زمینه پزشکی نیستند، پاسخ داده‌ام. در چند ماه گذشته، به سؤالات آن‌ها در مورد همه چیز، از بیماری‌های نادر مانند هانتاویروس، ابولا و سیکلوسپورا گرفته تا عفونت‌های شایع‌تر (اما همچنان خطرناک) مانند سالمونلا و سرخک، پاسخ داده‌ام. البته از این کار خوشحالم و این بخشی از وظیفه من است. یک عامل بیماری‌زا که خبرساز می‌شود، سؤالات بیشتری را به همراه دارد (بله، دوباره سالاد می‌خورم)؛ همین‌طور فصل بازگشایی مدارس، زمانی که والدین به معاینات سالانه، الزامات واکسیناسیون و واکسن آنفولانزا رسیدگی می‌کنند. اما امسال متوجه چیز نگران‌کننده‌ای شده‌ام: واکسن‌ها بیش از هر زمان دیگری مورد بحث قرار گرفته‌اند.

اخیراً، هم بیماران و هم افراد عادی را دیده‌ام که نگرانی‌هایی را ابراز می‌کنند. حتی اگر والدین واکسن‌ها را به‌طور کامل رد نکنند، بسیاری از آن‌ها تمایل دارند واکسن‌های دوران کودکی را به تعویق بیندازند یا با فاصله تزریق کنند. برخی دیگر می‌خواهند «صبر کنند و ببینند» آیا به یک واکسن خاص نیاز دارند یا خیر (برای روشن شدن موضوع، اگر صبر کنید و ببینید آیا به واکسن نیاز است یا خیر، ممکن است خیلی دیر شود). شنیدن عبارت «ممنون، فعلاً مشکلی نداریم» زمانی که من در مورد تاریخ یا برنامه واکسیناسیون صحبت می‌کنم، غیرمعمول نیست.

«شنیدن عبارت «ممنون، فعلاً مشکلی نداریم» غیرمعمول نیست.»

این گفتگوها منعکس‌کننده داده‌های ملی است که نشان می‌دهد: اجتناب از واکسیناسیون در بالاترین حد خود قرار دارد. معافیت‌های غیرپزشکی واکسن مهدکودک به سرعت در حال افزایش است و حتی از زمان همه‌گیری کووید-۱۹ دو برابر شده است. داده‌های ملی واکسن آنفولانزا روند نزولی مشابهی را در دوران همه‌گیری نشان می‌دهد، به طوری که تنها حدود ۴۲ درصد از بزرگسالان و ۵۰ درصد از کودکان واکسن ۲۰۲۴-۲۰۲۵ را دریافت کرده‌اند. پوشش واکسیناسیون سرخک-اوریون-سرخجه (MMR) در دوران کودکی به ۹۲.۴ درصد کاهش یافته است که کمتر از آستانه ۹۵ درصدی مورد نیاز برای دستیابی به ایمنی جمعی است.

امتیاز انتخاب

گفتمان ضد واکسن این روزها آنقدر گسترده است که گاهی اوقات نادیده گرفتن آن غیرممکن به نظر می‌رسد. من درک می‌کنم که چگونه مردم ممکن است فکر کنند که در مواجهه با عدم قطعیت، هیچ کاری نکردن (در این مورد، «صبر کردن و دیدن») بهتر از به خطر انداختن چیزی با نتایج نامطلوب احتمالی است. اما ای کاش مردم اذعان می‌کردند که انتخاب در ایالات متحده آسان‌تر است، جایی که شیوع بسیاری از عفونت‌های قابل پیشگیری با واکسن در مقایسه با چندین کشور دیگر نسبتاً پایین است. پارادوکس محافظت این است که ما به دلیل موفقیت‌های واکسن‌های مدرن از این رفاه برخورداریم.

من می‌دانم که والدین با نیت خوب می‌خواهند از فرزندان خود محافظت کنند – اما انکار مراقبت مبتنی بر شواهد راه حل نیست. این کار راه را برای سرخک و سایر بیماری‌ها مانند سیاه سرفه، آبله مرغان، اوریون و فراتر از آن باز می‌کند. ناگفته نماند، اگر شما یا فرزندتان بیمار شوید، نادیده گرفتن واکسیناسیون خطر عوارض شدید بیماری را افزایش می‌دهد.

اینکه سیاست و پیام‌رسانی واکسن در سال‌های اخیر به شدت تغییر کرده است، کمکی نمی‌کند. رابرت اف. کندی جونیور، وزیر فعلی بهداشت و خدمات انسانی، مدت‌هاست که با واکسن‌های اجباری مخالفت سافت پی سی کرده و همچنین بر توسعه‌های متعددی نظارت داشته است که دسترسی عمومی به اطلاعات بی‌طرفانه در مورد ایمنی و اثربخشی واکسن را کاهش داده است. در آوریل امسال، نیویورک تایمز گزارش داد که رئیس موقت CDC انتشار مطالعه‌ای را مسدود کرده است که نشان می‌دهد واکسیناسیون کووید احتمال مراجعه به اورژانس و بستری شدن در بیمارستان را در زمستان گذشته بیش از نصف کاهش داده است. ماه بعد، تایمز همچنین گزارش داد که FDA انتشار چندین مطالعه بزرگ و همتا بررسی شده را که ایمنی واکسن‌های کووید و زونا را تأیید می‌کردند، متوقف کرده است.

این نشان‌دهنده سانسور علمی بی‌سابقه توسط منصوبان سیاسی است که بر مؤسسات اصلی بهداشت عمومی مانند CDC، FDA و NIH نظارت دارند – همه اینها تحت دفتر HHS کندی فعالیت می‌کنند. رئیس موقت CDC و مقامات ارشد FDA، به ترتیب، این مطالعات را اساساً به اندازه کافی دقیق ندانستند و آنها را «نادرست» خواندند و نتوانستند استانداردهای بالای آژانس را برآورده کنند. با این حال، همان دولت همزمان تحقیقاتی را ترویج می‌کند که نگرانی‌های واکسن را برجسته می‌کند که دانشمندان باتجربه دقت آنها را زیر سؤال می‌برند.

فراتر از ادبیات، اکنون بیش از هر زمان دیگری دشوار است که بدانیم به کدام کارشناسان گوش دهیم. در ژوئن ۲۰۲۵، کندی هیئت کارشناسان مسئول تعیین دستورالعمل‌های واکسن CDC را اخراج کرد و تلاش کرد تا تعداد واکسن‌های دوران کودکی را که CDC توصیه می‌کند، به شدت کاهش دهد. یک قاضی فدرال از آن زمان اجرای توصیه‌های واکسن هیئت جایگزین او را مسدود کرده و تأکید کرده است که کمتر از نیمی از اعضای جدید هیئت به نظر می‌رسید «تجربه معنی‌داری در واکسن‌ها» داشته باشند. و در آخرین تحول، ترامپ یک فرمان اجرایی صادر کرد که همچنان خواستار کاهش برنامه واکسیناسیون دوران کودکی و همچنین تقسیم واکسن سرخک-اوریون-سرخجه بود. (این علی‌رغم عدم وجود شواهد آسیب در فرم ترکیبی MMR و هشدار کارشناسان در مورد تأخیر در محافظت، کاهش پذیرش و افزایش هزینه‌های اجتماعی در صورت تقسیم شدن است. تولیدکنندگان نیز این واکسن‌های فردی را در ایالات متحده ارائه نمی‌دهند.)

جای تعجب نیست که یک مطالعه اخیر تأیید می‌کند که تغییرات در چنین پیام‌رسانی اعتماد به واکسن‌ها را تضعیف کرده است. خود کندی به والدین پیشنهاد کرده است که «تحقیقات خود را انجام دهند» – عبارتی که به طور فزاینده‌ای با جنبش ضد واکسن گره خورده است.

اما این در چشم‌انداز امروز چه معنایی دارد، زمانی که نیمی از بزرگسالان آمریکایی زیر ۵۰ سال اکنون اطلاعات بهداشتی را از اینفلوئنسرها یا پادکست‌سازان دریافت می‌کنند؟ یک مطالعه در سال ۲۰۲۴ نشان داد که تقریباً دو سوم تولیدکنندگان محتوا قبل از انتشار، حقایق را به طور کامل تأیید نمی‌کنند. برای تولیدکنندگانی که برای درآمد به بازدیدها متکی هستند، تکیه بر هیجان‌انگیزی از نظر مالی منطقی است. هوش مصنوعی و الگوریتم‌های رسانه‌های اجتماعی این خطر را تشدید می‌کنند و باعث می‌شوند که به راحتی با استفاده از حکایات شخصی و ادعاهای بی‌اساس، شک و تردید ضد واکسن به شما القا شود و یافتن بحث‌های منطقی و

We’ve been sold a simple deal: the more you measure, the healthier you get. HRV, glucose, sleep stages, ApoB, VO2 max—pick your metric, then measure it.

I’ve been tracking my health metrics for years, so I was excited to ask oncologist and health policy leader Ezekiel J. Emanuel, M.D., Ph.D., MsC , which numbers are actually worth tracking when he came on the mindbodygreen podcast. I expected a debate about tiers of data, but the conversation took a different direction when I learned he doesn’t track daily health metrics at all. His new book , Eat Your Ice Cream, makes the case that the habits you repeat matter far more than what you record.

Why he doesn’t track anything

“I don’t actually track anything,” Emanuel told me during our conversation. His argument? If you’re doing things right, you’re doing it for years and decades, and nobody wants to spend decades logging numbers.

For some people, data genuinely motivates. His wife, an MIT grad, is one of them, and he’s all for it if that’s what works. But for plenty of others, tracking mostly generates worry. Am I sleeping enough? What’s my VO2 max today?

Instead, he uses a much older feedback system. “I just listen to my body,” he said. He eats well, exercises, protects his sleep, and knows within hours of waking up whether he’s on track. When he’s short on exercise or eating poorly, he feels out of sorts. That, he argues, is a better signal than chasing optimization through a quantitative readout.

The markers he thinks are worth knowing

Emanuel is quick to say he is not anti-data,. He isn’t a fan of wearable fitness trackers, but was quick to supporting getting lab work done. He’s a firm believer in standard screenings that monitor disease risk, like mammograms, pap smears, and HPV vaccinations.

We also discussed how to monitor cardiovascular health. Emanuel says knowing where your cholesterol stands is important, especially if it needs adjusting. He also recommends testing Lp(a), but only once since it is determined by genetics. If you’re older and dealing with a cholesterol issue, he also said it’s worth getting a calcium score.

In terms of testing, this list is pretty measured. He recommends getting a handful of tests, but only when necessary. No need to create unnecessary anxiety.

Willpower fatigues, habits don’t

Lots of people blame themselves and their lack of power for an inability to keep up with a healthy lifestyle, but Emanuel argues willpower is not the way to achieve optimal health.

“Willpower easily fatigues,” he told me. “If you have to expend willpower every time you do something, you don’t begin to make it a habit or to enjoy it, you will give it up.”

He uses New Year’s resolutions as an example. Most resolutions run entirely on willpower, whether it’s not drinking or sticking to a diet, and 80 to 90% of them are abandoned by the end of February. He argues willpower پک موزیک can get you over the initial hump and carry you for about four to six weeks, but taking action to create a habit three to four times a week is what genuinely makes something stick.

What his own habits actually look like

Emanuel’s routines are the proof of concept, and I was struck by how unglamorous they are. No fancy tools or diets—just healthy habits he enjoys.

Yoga every morning: He wasn’t doing it 10 or 15 years ago, but it’s become a routine. When he skips it, he can feel it in his muscles.

A fixed breakfast: Eggs for protein with one piece of toast, plus a bowl of berries with yogurt, chia seeds, and hemp hearts. The meals packs giber, protein, and good fats. When his breakfast isn’t structured, Emanuel doesn’t enjoy it as much.

A salad at dinner, nearly every night: This is a habit his mother started in the early 1960s, meaning he’s had a salad almost every day since childhood. He credits this with getting him far more fiber than most Americans get , which he calls the single biggest deficiency in the American diet.

None of these habits requires discipline anymore because they are a part of his daily routine. He’s arranged his schedule around these things, so they’re not decisions.

Why the ice cream is the point

As I recounted to Emanuel, the title of his book hooked me before I read a single word. As a dad of two young girls, ice cream with my daughters is a treat, not a cheat, and 10 years from now they may want nothing to do with me and ice cream. I’d rather be present for it. Emanuel said this outlook perfectly captured his thesis.

“Rarely does a single person go and buy ice cream,” he said, saying most people come in groups, making it an enjoyable social event. When wellness is built on self-denial and punishment, Emanuel does not see it lasting. That’s why he thinks the wellness industry has left out a key pillar of health: sociability and connection.

He recognizes most people consider joy and social relationships to be psychologically important, but he goes further. “It’s biologically important,” he says.

Social interaction releases oxytocin and dopamine and lowers stress hormones, while loneliness and social isolation increase genes associated with inflammation and cardiovascular disease. He doesn’t just want social fitness listed alongside diet, exercise, and sleep, but put ahead of them. This spans deep connections with close friends and family, to the casual ties we tend to dismiss. He points to a large body of research showing that even introverts feel happier when they act more extroverted.

The takeaway

What Emanuel hears most often from readers is a sense of relief that they don’t have to ‘max’ or biohack to achieve their health goals. Most of what he prescribes is closer to age-old motherly wisdom than modern longevity science. He wants you to eat well, move your body, sleep, stay mentally sharp, keep people close, and avoid stupid risks.

And he reminds us that behaviors you enjoy or automate will outlast the ones you have to force. If you’re choosing where to start, choose the version of the habit you’d still be glad to repeat in five years.

Tune in and be sure to hit follow to get the latest episodes on Apple Podcasts or Spotify , or watch the interview and subscribe to our channel on YouTube .

با فرا رسیدن شنبه و یک خواب طولانی، از حس ماندن در رختخواب بدون دغدغه‌های کاری لذت می‌برید. قبل از اینکه متوجه شوید، صبحانه را ساعت ۱۰ صبح می‌خورید و شام تا دیروقت ادامه پیدا می‌کند. بیشتر ما به این تغییر در زمان‌بندی وعده‌های غذایی فکر نمی‌کنیم – این یک اتفاق عادی در آخر هفته است – اما مطالعه‌ای روی بیش از ۱۰۴,۰۰۰ بزرگسال فرانسوی نشان می‌دهد که این تغییر در زمان‌بندی وعده‌های غذایی آخر هفته، که اکنون «جت لگ غذایی» نامیده می‌شود، ممکن است با خطر بیماری قلبی مرتبط باشد.

جت لگ غذایی چیست؟

جت لگ اجتماعی به عدم تطابق بین ساعت داخلی بدن شما و برنامه‌ای که شغل یا زندگی اجتماعی شما در طول هفته کاری در مقابل آخر هفته‌ها ایجاب می‌کند، اشاره دارد. مثلاً جمعه و شنبه تا دیروقت بیدار می‌مانید، سپس دوشنبه خود را برای یک جلسه ساعت ۹ صبح از رختخواب بیرون می‌کشید. جت لگ غذایی نسخه غذایی همین ایده است. این فاصله بین زمانی است که در روزهای هفته غذا می‌خورید و زمانی که در آخر هفته‌ها غذا می‌خورید.

شاید شما دوشنبه تا جمعه ساعت ۷ صبح صبحانه می‌خورید، اما در شنبه و یکشنبه دیرتر بیدار می‌شوید و ساعت ۱۰ صبح غذا می‌خورید. یا شام‌های شب‌های هفته ساعت ۶ عصر است، در حالی که شام‌های آخر هفته با دوستان از ساعت ۹ شب می‌گذرد. محققان اکنون در حال اندازه‌گیری این هستند که چگونه این تغییر بر سلامت طولانی‌مدت تأثیر می‌گذارد، و بر اساس دانش موجود در مورد ریتم شبانه‌روزی شما، ساعت داخلی که خواب و سایر فرآیندهای بدنی را کنترل می‌کند، بنا می‌کنند.

مطالعه پشت این مفهوم

محققان ۱۰۴,۸۰۶ بزرگسال را از گروه NutriNet-Santé، یک مطالعه بزرگ سلامت فرانسوی، به مدت متوسط ۸.۱ سال دنبال کردند و زمان‌های گزارش شده وعده‌های غذایی آنها را در روزهای هفته در مقابل آخر هفته‌ها ردیابی کردند. آنها از این داده‌ها برای دسته‌بندی افراد به سه گروه بر اساس نقطه میانی خوردن آخر هفته – نقطه میانی بین اولین و آخرین چیزی که در آن روز خوردند – در مقایسه با الگوی روزهای هفته خود استفاده کردند:

نگهداری: زمان‌های خوردن آخر هفته در عرض یک ساعت از زمان‌بندی روزهای هفته باقی ماند که شامل ۷۱٪ از شرکت‌کنندگان بود.

پیشروی: زمان خوردن آخر هفته بیش از یک ساعت زودتر تغییر کرد که شامل تقریباً ۵٪ از شرکت‌کنندگان بود.

تأخیر: زمان خوردن آخر هفته بیش از یک ساعت دیرتر تغییر کرد که شامل ۲۴.۲٪ از شرکت‌کنندگان بود.

تقریباً از هر چهار نفر در این گروه، یک نفر زمان وعده‌های غذایی خود را پس از پایان هفته کاری به تأخیر می‌انداخت.

ارتباط با سلامت قلب

در میان شرکت‌کنندگان مرد، هر ساعت اضافی جت لگ غذایی با حدود ۱۴٪ خطر بالاتر بیماری‌های قلبی عروقی و ۲۱٪ خطر بالاتر بیماری عروق کرونر قلب مرتبط بود.

مردان در گروه «پیشروی» ۴۴٪ خطر بالاتر بیماری‌های قلبی عروقی و ۲۱٪ خطر بالاتر بیماری عروق کرونر قلب نسبت به مردانی داشتند که برنامه ثابتی را حفظ می‌کردند.

مردان در گروه «تأخیر» ۳۶٪ خطر بالاتر بیماری عروق کرونر قلب داشتند.

هیچ ارتباطی در شرکت‌کنندگان زن و همچنین برای سکته مغزی یا حوادث عروق مغزی مرتبط در هیچ یک از گروه‌ها مشاهده نشد.

این یافته‌ها پس از اینکه محققان مدت زمان خواب افراد، زمان خواب آنها، کیفیت کلی رژیم غذایی و جت لگ اجتماعی آنها را در نظر گرفتند، همچنان معتبر بودند. به نظر می‌رسد ثبات زمان‌بندی وعده‌های غذایی به خودی خود اهمیت دارد و نه به عنوان محصول جانبی خواب نامناسب یا رژیم غذایی نامناسب.

اینکه چرا این الگو در مردان و نه در زنان ظاهر شد، از این مطالعه مشخص نیست. ۷۹٪ از شرکت‌کنندگان زن بودند، اما مردان در این گروه نرخ پایه بالاتری از حوادث قلبی داشتند. تفاوت‌های جنسیتی در زیست‌شناسی شبانه‌روزی و الگوهای هورمونی نیز ممکن است در این تفاوت نقش داشته باشند. تحقیقات جداگانه در مورد الگوهای غذایی متغیر و التهاب، ارتباطاتی با خطر التهاب سیستمیک به طور خاص هفتگی در زنان پیدا کرده است، که نشان می‌دهد زمان‌بندی وعده‌های غذایی ممکن است از طریق مسیرهای مختلفی بر هر دو جنس تأثیر بگذارد و نه فقط بر یکی.

همچنین لازم به ذکر است که این یک مطالعه مشاهده‌ای بود، بنابراین می‌تواند یک ارتباط را توصیف کند اما نمی‌تواند ثابت کند که زمان‌بندی وعده‌های غذایی باعث تفاوت در خطر شده است.

چگونه شکاف جت لگ غذایی خود را ببندید

تقریباً هر سیستمی در بدن شما، از جمله هضم، تنظیم قند خون و فشار خون، بر اساس یک ریتم تقریباً ۲۴ ساعته عمل می‌کند که توسط عواملی مانند قرار گرفتن در معرض نور و غذا تنظیم می‌شود. زمان‌بندی وعده‌های غذایی یکی از قوی‌ترین سیگنال‌هایی است که اندام‌های شما برای تنظیم این ریتم استفاده می‌کنند، اما یک برانچ دیرهنگام گاه به گاه نباید نگران‌کننده باشد. این الگوی هفتگی تکراری بود که محققان آن را ردیابی می‌کردند.

خوشبختانه، میانگین جت لگ غذایی در این گروه کمتر از یک ساعت بود، و گروه با کمترین خطر تنها با خوردن غذا در حدود یک ساعت از برنامه روزهای هفته خود، نرخ پایین‌تری از بیماری قلبی را مشاهده کردند. این بدان معناست که بیشتر افراد برای رفع جت لگ غذایی نیازی به تغییر زیادی ندارند.

در اینجا چند نکته عملی برای تنظیم زمان وعده‌های غذایی خود در طول هفته آورده شده است:

• زمان صبحانه خود را ثابت نگه دارید:اولین وعده غذایی خود را در روزهای هفته و آخر هفته در حدود یک ساعت ثابت نگه دارید.
• برای شام یک محدودیت زمانی تقریبی تعیین کنید:اگر در طول هفته ساعت ۶ عصر غذا می‌خورید، حتی اگر خود غذا متفاوت به نظر می‌رسد، برای شنبه و یکشنبه نیز همین بازه زمانی را هدف قرار دهید.
• اجازه دهید برانچ یک استثنا باشد:یک وعده غذایی دیرهنگام آخر هفته یک اتفاق عادی در زندگی است، به خصوص اگر با دوستان به اشتراک گذاشته شود. هدف، جلوگیری از نوسان چند ساعته هفته به هفته است.
• آن را با خواب منظم همراه کنید:زمان بیدار شدن ثابت، برنامه غذایی ثابت را بسیار آسان‌تر می‌کند. ممکن است افراد شب‌زنده‌دار غذا را متفاوت از افراد سحرخیز متابولیزه کنند، بنابراین این عادت را بر اساس ریتم خودتان بسازید.

نتیجه‌گیری

این آخر هفته، یک وعده غذایی، به احتمال زیاد صبحانه، را