• 29آگوست

    نحوه مواجهه با لکنت زبان در کودکان

    شروع لکنت زبان در کودکان پیش از مدرسه و بین سنین ۲ تا ۵ سالگی است.این یعنی درست زمانی که رشته گفتار و زبان در حال تکامل است، اتفاق می افتد.

    اغلب این اختلال به دنبال یک اتفاق سوء بروز می کند (ترسیدن از حیوان، تنبیه شدن از طرف والدین و…) و گاهی نیز به طور نامحسوسی آشکار می شود به گونه ای که بیمار و والدین آغاز آن را به خاطر نمی آورند.

    دوره ۲ تا ۵ سالگی به زمان ناروانی طبیعی گفتار (لکنت کاذب) معروف است که بسیاری از کودکان براحتی آن را پشت سر می گذارند. درمان لکنت در کودکان به طور غیرمستقیم و با مشورت والدین و نزدیکان کودک لکنتی انجام می شود.

    از آنجا که کودکان از لحاظ اجتماعی هنوز با ناراحتی های حاصله از لکنت مواجه نشده اند، عوامل عاطفی به میزان زیادی روی آنها اثر گذاشته و معمولا رفتار اجتنابی ندارند و از طرفی چون یادگیری کودکان نسبت به بزرگ ترها بیشتر است، درمان بهتر و زودتر به نتیجه مطلوب خود می رسد.

    با توجه به این که مراکز مربوط به گفتار دیرتر از سایر مراکز بدن به رشد و تکامل می رسد باید فرصت جبران به کودک داده شود و سعی شود عواملی که منجر به تشدید اختلاف کودک می شود به حداقل ممکن کاهش یابد (اضطراب، ترس، تنبیه و…)

    همچنین والدین می بایست به جای توجه مستقیم به طرز صحبت کودک به محتوای گفتار او دقت کنند و هرگز وی را با سایر کودکان مقایسه نکنند. معمولا دخترها زودتر از پسرها صحبت می کنند، حال اگر دوم خانواده پسر بود نباید توقع داشته باشیم همانند فرزند اول خانواده که دختر است صحبت کند.

    والدین باید از توجه کم و زیاد به کودک بپرهیزند. افراط در هر یک از موارد سبب عدم و یا از هم پاشیدگی تکلم طبیعی کودک می شود. به هیچ وجه کودک را وادار به ارتباط برقرار کردن با دیگران ننمایید، برای مثال به جای این که از عباراتی مانند (با تو صحبت می کنند)، (جواب بده) و… استفاده کنید به کودک اجازه دهید خود پاسخ سوال دیگران را بدهد و در این باره تصمیم بگیرد.

    والدین باید درباره نیاز کودک به محبت، احساس امنیت و احساس تعلق، آگاهی توجه کافی داشته باشد و با استفاده از نکات مثبت و حسن ویژگی های موجود در کودک، سعی در بالا بردن اعتماد به نفس کودک کنند همانند تقویت فعالیت هایی نظیر شنا، نقاشی، موسیقی و… .

    وقتی کودک دچار هرگونه اشکال گفتاری از جمله لکنت می شود، والدین باید از هرگونه عکس العمل نسبت به او اجتناب ورزند (احساس ترحم، اضطراب، خشم، خندیدن و مسخره کردن). خستگی، عدم سلامت عمومی و تغذیه غلط سبب تشدید مشکل کودک می شود لذا سعی در از بین بردن این عوامل کنید ولی هیچگاه سعی نکنید کودک از این طریق به خواسته هایش برسد.

    به دفعات دیده شده است افرد لکنتی در شعر خواندن و هنگام کاستن سرعت صحبت خود کمتر دچار لکنت می شوند بنابراین صحبت کردن با ریتم و ضرب در بهبود کودک بی تاثیر نخواهد بود. از آنجا که مشکل کودکان لکنتی در جمع بیشتر است لذا به جای بازی های انفرادی، کودک را باید تشویق به بازی های گروهی کلامی کرد.

    شخصیت دادن به کودک بسیار کارساز است. نقش معلم نیز در درمان لکنت بسیار مهم است. معلمین باید سعی کنند کودک را در فعالیت های اجتماعی شرکت دهند و بین او و دیگران تبعیضی قائل نشوند.

    خضری – آسیب شناس گفتار و زبان

    نوشته اولین بار در پدیدار شد.

    نحوه مواجهه با لکنت زبان در کودکان

    شروع لکنت زبان در کودکان پیش از مدرسه و بین سنین ۲ تا ۵ سالگی است.این یعنی درست زمانی که رشته گفتار و زبان در حال تکامل است، اتفاق می افتد.

    اغلب این اختلال به دنبال یک اتفاق سوء بروز می کند (ترسیدن از حیوان، تنبیه شدن از طرف والدین و…) و گاهی نیز به طور نامحسوسی آشکار می شود به گونه ای که بیمار و والدین آغاز آن را به خاطر نمی آورند.

    دوره ۲ تا ۵ سالگی به زمان ناروانی طبیعی گفتار (لکنت کاذب) معروف است که بسیاری از کودکان براحتی آن را پشت سر می گذارند. درمان لکنت در کودکان به طور غیرمستقیم و با مشورت والدین و نزدیکان کودک لکنتی انجام می شود.

    از آنجا که کودکان از لحاظ اجتماعی هنوز با ناراحتی های حاصله از لکنت مواجه نشده اند، عوامل عاطفی به میزان زیادی روی آنها اثر گذاشته و معمولا رفتار اجتنابی ندارند و از طرفی چون یادگیری کودکان نسبت به بزرگ ترها بیشتر است، درمان بهتر و زودتر به نتیجه مطلوب خود می رسد.

    با توجه به این که مراکز مربوط به گفتار دیرتر از سایر مراکز بدن به رشد و تکامل می رسد باید فرصت جبران به کودک داده شود و سعی شود عواملی که منجر به تشدید اختلاف کودک می شود به حداقل ممکن کاهش یابد (اضطراب، ترس، تنبیه و…)

    همچنین والدین می بایست به جای توجه مستقیم به طرز صحبت کودک به محتوای گفتار او دقت کنند و هرگز وی را با سایر کودکان مقایسه نکنند. معمولا دخترها زودتر از پسرها صحبت می کنند، حال اگر دوم خانواده پسر بود نباید توقع داشته باشیم همانند فرزند اول خانواده که دختر است صحبت کند.

    والدین باید از توجه کم و زیاد به کودک بپرهیزند. افراط در هر یک از موارد سبب عدم و یا از هم پاشیدگی تکلم طبیعی کودک می شود. به هیچ وجه کودک را وادار به ارتباط برقرار کردن با دیگران ننمایید، برای مثال به جای این که از عباراتی مانند (با تو صحبت می کنند)، (جواب بده) و… استفاده کنید به کودک اجازه دهید خود پاسخ سوال دیگران را بدهد و در این باره تصمیم بگیرد.

    والدین باید درباره نیاز کودک به محبت، احساس امنیت و احساس تعلق، آگاهی توجه کافی داشته باشد و با استفاده از نکات مثبت و حسن ویژگی های موجود در کودک، سعی در بالا بردن اعتماد به نفس کودک کنند همانند تقویت فعالیت هایی نظیر شنا، نقاشی، موسیقی و… .

    وقتی کودک دچار هرگونه اشکال گفتاری از جمله لکنت می شود، والدین باید از هرگونه عکس العمل نسبت به او اجتناب ورزند (احساس ترحم، اضطراب، خشم، خندیدن و مسخره کردن). خستگی، عدم سلامت عمومی و تغذیه غلط سبب تشدید مشکل کودک می شود لذا سعی در از بین بردن این عوامل کنید ولی هیچگاه سعی نکنید کودک از این طریق به خواسته هایش برسد.

    به دفعات دیده شده است افرد لکنتی در شعر خواندن و هنگام کاستن سرعت صحبت خود کمتر دچار لکنت می شوند بنابراین صحبت کردن با ریتم و ضرب در بهبود کودک بی تاثیر نخواهد بود. از آنجا که مشکل کودکان لکنتی در جمع بیشتر است لذا به جای بازی های انفرادی، کودک را باید تشویق به بازی های گروهی کلامی کرد.

    شخصیت دادن به کودک بسیار کارساز است. نقش معلم نیز در درمان لکنت بسیار مهم است. معلمین باید سعی کنند کودک را در فعالیت های اجتماعی شرکت دهند و بین او و دیگران تبعیضی قائل نشوند.

    خضری – آسیب شناس گفتار و زبان

    نوشته اولین بار در پدیدار شد.

    نحوه مواجهه با لکنت زبان در کودکان

    Permalink Filed under: تغذیه کودک Tags: , , , , , , , , , , , , دیدگاه‌ها برای نحوه مواجهه با لکنت زبان در کودکان بسته هستند
  • 09آگوست

    رمزگشایی از رازهای زبان بدن در مواجهه با دیگران

    بدن ما زبانی مخصوص خود دارد و کلمات آن همیشه با محبت نیست.

    بدن ما زبانی مخصوص خود دارد و کلمات آن همیشه با محبت نیست. به احتمال بسیار زیاد زبان بدن شما بخش مهمی از آن کسی‎ست که هستید، تا جایی که شاید حتی فکرش را هم نکنید. اگر موضوع این است، پس وقت‎اش شده که کاری بکنید؛ چون ممکن است کارخرابی کنید.

    سازمان TalentSmart از بیش از یک میلیون نفر تحقیق کرده و دریافته که بالاترین میزان عملکرد در افرادی‎ست که بالایی دارند (به بیان دقیق‌تر، ۹۰ درصد از افرادی با عملکرد بالا). این افراد قدرت علایم غیرگفتاری را در ارتباطات می‎دانند و زبان بدن خود را کنترل می‎کنند.

    ۱۵ اشتباه رایج در زبان بدن

    در ادامه این مطلب ۱۵ اشتباه رایج در زبان بدن را که افراد مختلف مرتکب می‎شوند، توضیح می‎دهیم. همان اشتباهاتی که افرادی با هوش احساسی بالا در پرهیز از آن دقت دارند.

    ۱/ خمیده بودن علامت بی‎احترامی‎ست. این علامت می‎گوید که خسته هستید و علاقه‌ای به جایی که در آن هستید ندارید. شما هرگز به رییس‎تان نمی‎گویید: «نمی‎فهمم چرا مجبورم به تو گوش بدهم»، اما اگر خمیده باشید، مجبور نیستید بگویید. بدن‎تان آن را برای‎تان بازگو می‎کند، با صدایی بلند و به وضوح. مغز ما سیم‎کشی شده تا قدرت را با میزان فضایی که افراد اشغال می‎کنند برابر کند. ایستادن با شانه‎هایی مستقیم و رو به عقب، یک موقعیت قدرتمند است. این کار میزان فضایی را که اشغال می‎کنید، زیادتر می‎کند. از سوی دیگر، خمیده‎بودن در نتیجه متلاشی‎شدن بدن‎تان ایجاد می‎شود و فضای کمتری اشغال می‎کند و قدرت کمتری منعکس می‎کند. حفظ حالتی خوب حکم بر احترام می‎دهد و مشارکت هر دو طرف بحث را بالا می‎برد.

    ۲/ حرکات اغراق آمیز می‎توانند نشانگر این باشند که شما چندان مبتنی بر حقیقت حرف نمی‎زنید. روی حرکات کنترل شده و کوچک و همچنین حرکاتی باز همچون باز کردن بازوها از هم یا نشان‎دادن کف دست خود هدف‎گذاری کنید که نشانگر رهبری و اعتماد به‎نفس‎تان است و از طرفی بیانگر این امر است که شما چیزی برای پنهان‎کردن ندارید.

    ۳/ نگاه به ساعت وقتی که با کسی صحبت می‎کنید علامتی واضح از بی‎احترامی و غرور است. این حرکت حامل این پیام است که کارهایی بهتر از صحبت کردن با فردی که با او هستید برای انجام دارید و نگران از دست دادن آن‎ها هستید.

    ۴/ روی خود را از دیگران برگردانید یا تمایلی به صحبت نشان ندهید نشانگر این است که خود را دخالت نمی‎دهید، علاقه‎ای ندارید، ناراحت هستید یا حتی شاید به فردی که در حال صحبت است اعتماد ندارید. سعی کنید به سمت فردی که در حال صحبت است رو کنید و کمی خود را خم کنید گویی که به صحبت‎های آنان گوش فرا می‎دهید. این برای فردی که صحبت می‎کند نشانه این است که همه توجه و تمرکز شما را به خود معطوف کرده‎اند.

    ۵/ دست به سینه یا روی هم انداخته، تا حدودی موانع فیزیکی هستند که نشان می‎دهند شما پذیرای گفته‎های فرد مقابل نیستید. حتی اگر لبخند بزنید، ممکن است شخص مقابل حس غر زدن دریافت کند. حتی اگر دست به سینه نشستن احساس راحتی بیشتری می‎دهد، تا حد امکان در مقابل انجام چنین کاری مقاومت کنید.

    ۶/ ناهماهنگی بین کلمات‎تان و علایم صورت‎تان باعث می‎شود افراد احساس کنند که چیزی درست نیست و به تدریج شک خواهند کرد که شما سعی دارید آنان را گول بزنید؛ حتی اگر دلیل یا چگونگی آن را ندانند. برای مثال، یک لبخند عصبی در حالی که پیشنهادی را در یک مذاکره رد می‎کنید به گرفتن آن چیزی که می‎خواهید به شما کمک نخواهد کرد؛ تنها باعث می‎شود شخص مقابل  درباره کار با شما احساس ناراحتی کند؛ زیرا فرض خواهند کرد شما چیزی در سر دارید.

    ۷/ سر تکان دادن اغراق‎آمیز نشانگر نگرانی برای تایید است. شاید افراد این سر تکان دادن سنگین شما را به عنوان تلاش برای نشان‎دادن این‎ قلمداد کنند که شما با آن‎ها موافقت می‎کنید یا چیزی را درک می‎کنید که در واقع درکش نکرده بودید.

    ۸/ بی‌قراری و مرتب‎کردن موهای‎تان علامت این است که شما نگران هستید یا انرژی زیادی دارید، اعتماد به نفس دارید یا حواس‎تان پرت است. ممکن است افراد شما را به عنوان فردی بشناسند که بسیار زیاد به ظاهر خود اهمیت می‎دهد و توجه زیادی به حرفه خود ندارد.

    ۹/ پرهیز از ارتباط چشمی چنین به نظر می‎آورد که شما چیزی را پنهان می‎کنید و این باعث ایجاد شک می‎شود. نداشتن ارتباط چشمی می‎تواند نشانگر نداشتن اعتماد به‎نفس و علاقه باشد؛ موضوعی که هرگز نمی‎خواهید در یک نشست تجاری، آن را القا کنید. نگاه کردن به پایین در حین صحبت چنین نشان می‎دهد که اعتماد به نفس ندارید و باعث می‎شود که کلماتتان تاثیر خود را از دست بدهد. بسیار مهم است که وقتی نکات مهم یا پیچیده‎ای را بیان می‎کنید، ارتباط چشمی خود را حفظ کنید.

    از سوی دیگر، ارتباط چشمی ثابت باعث ایجاد حس اعتماد، مدیریت، قدرت و هوش می‎شود. در حالی که این امکان وجود دارد که بدون ارتباط مستقیم هم درگیر کار شوید، اما ارتباط چشمی ثابت، باعث اهمال می‎شود و تاثیرات منفی روی ارتباط حرفه‎ای‎تان خواهد داشت.

    ۱۰/ ارتباط چشمی که بسیار شدید و مشتاقانه است ممکن است تهاجمی یا تلاش برای تسلط یافتن تلقی شود. بطور متوسط، مردم برای هفت تا ده ثانیه ارتباط چشمی را حفظ می‎کنند، ارتباط طولانی‎تر وقتی‎ست که گوش می‎دهیم نه وقتی که حرف می‎زنیم. روش قطع ارتباط چشمی هم حامل پیام است. نگاه به زیر به معنی تسلیم است، در حالی که نگاه به اطراف نشان‎دهنده اعتماد است.

    ۱۱/ گرداندن چشم‎ها خطا و نشانگر نبود احترام است. می‎توانید آن را کنترل کنید و این تلاش ارزشش را دارد.

    ۱۲/ ابرو در هم کشیدن یا چهره ای ناشاد داشتن حامل این پیام است که شما از وجود افراد اطراف خود ناراحت هستید، حتی اگر آن‎ها هیچ ارتباطی با وضعیت الان شما نداشته باشند. ابرو درهم‎کشیدن افراد را می‎راند و آن‎ها احساس می‎کنند که شما در موردشان قضاوت کرده‎اید.

    اما نشانگر این است که شما گشاده‎رو، قابل اعتماد، مطمئن و صمیمی هستید. مطالعات MRI نشان داده است که مغز انسان به افرادی که لبخند می‎زنند پاسخ مثبت می‎دهد و این می‎تواند تاثیری ماندگار داشته باشد.

    ۱۳/ سست دست دادن علامت این است که شما قدرت و اعتماد به نفس ندارید، در حالی که دست دادن بسیار قدرتمند را می‎توان تهاجمی و تلاش برای غلبه تلقی کرد که به همان اندازه بد است. دست دادن خود را با افراد و موقعیت‎ها سازگار کنید، اما اطمینان حاصل کنید که همیشه محکم دست بدهید.

    ۱۴/ مشت گره شده همچون دست به سینه بودن و پا روی پا انداختن می‎تواند علامت این باشد که پذیرای نکات دیگران نیستید. همچنین شما را جدلی و دفاعی نشان می‎دهد که افراد را در تعامل با شما عصبی می‎کند.

    ۱۵/ اگر خیلی به کسی نزدیک شوید، علامت این است که برای حریم شخصی و درک آن احترام قائل نیستید. این می‎تواند باعث ناراحتی افراد شود./پنجره خلاقیت

    نوشته اولین بار در پدیدار شد.

    رمزگشایی از رازهای زبان بدن در مواجهه با دیگران

    بدن ما زبانی مخصوص خود دارد و کلمات آن همیشه با محبت نیست.

    بدن ما زبانی مخصوص خود دارد و کلمات آن همیشه با محبت نیست. به احتمال بسیار زیاد زبان بدن شما بخش مهمی از آن کسی‎ست که هستید، تا جایی که شاید حتی فکرش را هم نکنید. اگر موضوع این است، پس وقت‎اش شده که کاری بکنید؛ چون ممکن است کارخرابی کنید.

    سازمان TalentSmart از بیش از یک میلیون نفر تحقیق کرده و دریافته که بالاترین میزان عملکرد در افرادی‎ست که بالایی دارند (به بیان دقیق‌تر، ۹۰ درصد از افرادی با عملکرد بالا). این افراد قدرت علایم غیرگفتاری را در ارتباطات می‎دانند و زبان بدن خود را کنترل می‎کنند.

    ۱۵ اشتباه رایج در زبان بدن

    در ادامه این مطلب ۱۵ اشتباه رایج در زبان بدن را که افراد مختلف مرتکب می‎شوند، توضیح می‎دهیم. همان اشتباهاتی که افرادی با هوش احساسی بالا در پرهیز از آن دقت دارند.

    ۱/ خمیده بودن علامت بی‎احترامی‎ست. این علامت می‎گوید که خسته هستید و علاقه‌ای به جایی که در آن هستید ندارید. شما هرگز به رییس‎تان نمی‎گویید: «نمی‎فهمم چرا مجبورم به تو گوش بدهم»، اما اگر خمیده باشید، مجبور نیستید بگویید. بدن‎تان آن را برای‎تان بازگو می‎کند، با صدایی بلند و به وضوح. مغز ما سیم‎کشی شده تا قدرت را با میزان فضایی که افراد اشغال می‎کنند برابر کند. ایستادن با شانه‎هایی مستقیم و رو به عقب، یک موقعیت قدرتمند است. این کار میزان فضایی را که اشغال می‎کنید، زیادتر می‎کند. از سوی دیگر، خمیده‎بودن در نتیجه متلاشی‎شدن بدن‎تان ایجاد می‎شود و فضای کمتری اشغال می‎کند و قدرت کمتری منعکس می‎کند. حفظ حالتی خوب حکم بر احترام می‎دهد و مشارکت هر دو طرف بحث را بالا می‎برد.

    ۲/ حرکات اغراق آمیز می‎توانند نشانگر این باشند که شما چندان مبتنی بر حقیقت حرف نمی‎زنید. روی حرکات کنترل شده و کوچک و همچنین حرکاتی باز همچون باز کردن بازوها از هم یا نشان‎دادن کف دست خود هدف‎گذاری کنید که نشانگر رهبری و اعتماد به‎نفس‎تان است و از طرفی بیانگر این امر است که شما چیزی برای پنهان‎کردن ندارید.

    ۳/ نگاه به ساعت وقتی که با کسی صحبت می‎کنید علامتی واضح از بی‎احترامی و غرور است. این حرکت حامل این پیام است که کارهایی بهتر از صحبت کردن با فردی که با او هستید برای انجام دارید و نگران از دست دادن آن‎ها هستید.

    ۴/ روی خود را از دیگران برگردانید یا تمایلی به صحبت نشان ندهید نشانگر این است که خود را دخالت نمی‎دهید، علاقه‎ای ندارید، ناراحت هستید یا حتی شاید به فردی که در حال صحبت است اعتماد ندارید. سعی کنید به سمت فردی که در حال صحبت است رو کنید و کمی خود را خم کنید گویی که به صحبت‎های آنان گوش فرا می‎دهید. این برای فردی که صحبت می‎کند نشانه این است که همه توجه و تمرکز شما را به خود معطوف کرده‎اند.

    ۵/ دست به سینه یا روی هم انداخته، تا حدودی موانع فیزیکی هستند که نشان می‎دهند شما پذیرای گفته‎های فرد مقابل نیستید. حتی اگر لبخند بزنید، ممکن است شخص مقابل حس غر زدن دریافت کند. حتی اگر دست به سینه نشستن احساس راحتی بیشتری می‎دهد، تا حد امکان در مقابل انجام چنین کاری مقاومت کنید.

    ۶/ ناهماهنگی بین کلمات‎تان و علایم صورت‎تان باعث می‎شود افراد احساس کنند که چیزی درست نیست و به تدریج شک خواهند کرد که شما سعی دارید آنان را گول بزنید؛ حتی اگر دلیل یا چگونگی آن را ندانند. برای مثال، یک لبخند عصبی در حالی که پیشنهادی را در یک مذاکره رد می‎کنید به گرفتن آن چیزی که می‎خواهید به شما کمک نخواهد کرد؛ تنها باعث می‎شود شخص مقابل  درباره کار با شما احساس ناراحتی کند؛ زیرا فرض خواهند کرد شما چیزی در سر دارید.

    ۷/ سر تکان دادن اغراق‎آمیز نشانگر نگرانی برای تایید است. شاید افراد این سر تکان دادن سنگین شما را به عنوان تلاش برای نشان‎دادن این‎ قلمداد کنند که شما با آن‎ها موافقت می‎کنید یا چیزی را درک می‎کنید که در واقع درکش نکرده بودید.

    ۸/ بی‌قراری و مرتب‎کردن موهای‎تان علامت این است که شما نگران هستید یا انرژی زیادی دارید، اعتماد به نفس دارید یا حواس‎تان پرت است. ممکن است افراد شما را به عنوان فردی بشناسند که بسیار زیاد به ظاهر خود اهمیت می‎دهد و توجه زیادی به حرفه خود ندارد.

    ۹/ پرهیز از ارتباط چشمی چنین به نظر می‎آورد که شما چیزی را پنهان می‎کنید و این باعث ایجاد شک می‎شود. نداشتن ارتباط چشمی می‎تواند نشانگر نداشتن اعتماد به‎نفس و علاقه باشد؛ موضوعی که هرگز نمی‎خواهید در یک نشست تجاری، آن را القا کنید. نگاه کردن به پایین در حین صحبت چنین نشان می‎دهد که اعتماد به نفس ندارید و باعث می‎شود که کلماتتان تاثیر خود را از دست بدهد. بسیار مهم است که وقتی نکات مهم یا پیچیده‎ای را بیان می‎کنید، ارتباط چشمی خود را حفظ کنید.

    از سوی دیگر، ارتباط چشمی ثابت باعث ایجاد حس اعتماد، مدیریت، قدرت و هوش می‎شود. در حالی که این امکان وجود دارد که بدون ارتباط مستقیم هم درگیر کار شوید، اما ارتباط چشمی ثابت، باعث اهمال می‎شود و تاثیرات منفی روی ارتباط حرفه‎ای‎تان خواهد داشت.

    ۱۰/ ارتباط چشمی که بسیار شدید و مشتاقانه است ممکن است تهاجمی یا تلاش برای تسلط یافتن تلقی شود. بطور متوسط، مردم برای هفت تا ده ثانیه ارتباط چشمی را حفظ می‎کنند، ارتباط طولانی‎تر وقتی‎ست که گوش می‎دهیم نه وقتی که حرف می‎زنیم. روش قطع ارتباط چشمی هم حامل پیام است. نگاه به زیر به معنی تسلیم است، در حالی که نگاه به اطراف نشان‎دهنده اعتماد است.

    ۱۱/ گرداندن چشم‎ها خطا و نشانگر نبود احترام است. می‎توانید آن را کنترل کنید و این تلاش ارزشش را دارد.

    ۱۲/ ابرو در هم کشیدن یا چهره ای ناشاد داشتن حامل این پیام است که شما از وجود افراد اطراف خود ناراحت هستید، حتی اگر آن‎ها هیچ ارتباطی با وضعیت الان شما نداشته باشند. ابرو درهم‎کشیدن افراد را می‎راند و آن‎ها احساس می‎کنند که شما در موردشان قضاوت کرده‎اید.

    اما نشانگر این است که شما گشاده‎رو، قابل اعتماد، مطمئن و صمیمی هستید. مطالعات MRI نشان داده است که مغز انسان به افرادی که لبخند می‎زنند پاسخ مثبت می‎دهد و این می‎تواند تاثیری ماندگار داشته باشد.

    ۱۳/ سست دست دادن علامت این است که شما قدرت و اعتماد به نفس ندارید، در حالی که دست دادن بسیار قدرتمند را می‎توان تهاجمی و تلاش برای غلبه تلقی کرد که به همان اندازه بد است. دست دادن خود را با افراد و موقعیت‎ها سازگار کنید، اما اطمینان حاصل کنید که همیشه محکم دست بدهید.

    ۱۴/ مشت گره شده همچون دست به سینه بودن و پا روی پا انداختن می‎تواند علامت این باشد که پذیرای نکات دیگران نیستید. همچنین شما را جدلی و دفاعی نشان می‎دهد که افراد را در تعامل با شما عصبی می‎کند.

    ۱۵/ اگر خیلی به کسی نزدیک شوید، علامت این است که برای حریم شخصی و درک آن احترام قائل نیستید. این می‎تواند باعث ناراحتی افراد شود./پنجره خلاقیت

    نوشته اولین بار در پدیدار شد.

    رمزگشایی از رازهای زبان بدن در مواجهه با دیگران

    پایگاه خبری مبارز

    Permalink Filed under: آلرژی و تغذیه Tags: , , , , , , , , , , , , دیدگاه‌ها برای رمزگشایی از رازهای زبان بدن در مواجهه با دیگران بسته هستند
 
WP_Lime_Slice

آخرین دیدگاه‌ها